To już koniec „Dark”. Wyjaśniamy zakończenie i tłumaczymy, o co chodziło z Tannhausem

Analiza/Seriale 28.06.2020
To już koniec „Dark”. Wyjaśniamy zakończenie i tłumaczymy, o co chodziło z Tannhausem

To już koniec „Dark”. Wyjaśniamy zakończenie i tłumaczymy, o co chodziło z Tannhausem

Za nami ostatni sezon jednego z najlepszych seriali Netfliksa. Kim był Tannhaus i dlaczego okazał się kluczowy dla historii?

Uwaga, potężne spoilery.

Już od pierwszego sezonu wiedzieliśmy, że Tannhaus może mieć kluczowe znaczenie dla fabuły serii. To jego głos słyszymy na samym początku 1. odcinka premierowej serii.

Wierzymy, że czas jest linearny, że zawsze przemija jednakowo, aż do nieskończoności. Jednak różnica pomiędzy przeszłością, teraźniejszością i przyszłością jest jedynie iluzją. Wczoraj, dziś i jutro nie następują po sobie, lecz są ze sobą połączone w kręgu wieczności. Wszystko jest połączone – mówi Tannhaus, otwierając serial.

Dopiero teraz, znając losy bohaterów całego serialu i konstrukcję świata, możemy powiedzieć, że był to klucz do zrozumienia „Dark”. Następnie nazwisko Tannhausa pojawia się, gdy starszy Jonas wyciąga jego książkę o podróżach w czasie. Potem zegarmistrza i fizyka widzimy już na żywo, ale na ekranie telewizora, gdzie tłumaczy działanie czarnych dziur. Siła tej sceny polega jednak na tym, że w tym samym czasie widzimy jak Noah (najprawdopodobniej), torturuje chłopca.

Kim jest H. G. Tannhaus z „Dark”?

Tannhaus pojawia się jeszcze kilka razy, zazwyczaj odwiedzają go kolejni goście. W 1953 wpada do niego Ulrich Nielsen, który przybywa tam z 2019 roku i zostawia u niego telefon. Następnie w 1986 odwiedza go kilkukrotnie starszy Jonas, aby dyskutować z nim o czasie, determinizmie i tym, czy podróże w czasie w ogóle są możliwe. Ale kim właściwie jest tajemniczy zegarmistrz?

Do 2. sezonu nie mieliśmy o nim zbyt wielu informacji. Wiedzieliśmy, że od lat naprawia zegary, że jego przybraną wnuczką jest Charlotte Doppler. Tannhaus wracał jednak od czasu do czasu jako narrator, autor książki, prowadzący program telewizyjny. Pewną sugestią, co do jego roli, były również nigdy nierozwinięte inicjały. H.G. Tannhaus to bezpośrednia aluzja do Herberta George’a Wellsa, autora klasycznej już powieści science fiction zatytułowanej „Wehikułu Czasu”, to właśnie w niej pojawia się jedna z pierwszych koncepcji przełamywania barier czasu w literaturze.

Ważne jest, iż w czasie rozmów z Jonasem i Claudią pojawiają się elementy związane z paradoksem czasu i teorią pętli – w jego ręce trafia książka, której jeszcze nie napisał, dostaje również plany maszyny do podróży w czasie (tzw. Aparatus), a jego uruchomienie jest możliwe dopiero, gdy Ulrich przybywa z przyszłości i zostawia własną komórkę.

Sprawa wyjaśnia się dopiero w 3. sezonie i jest przedstawiona dość klarownie.

Tannhaus stracił w wypadku syna. Ten pokłócił się z ojcem w jego domu, więc w czasie burzy wsiadł w samochód i razem z żoną i córką zdecydował się wrócić do domu. Śmierć rodziny sprawiła, iż fizyk (bo tak jest tu przedstawiany) postanowił teorie o czasie wcielić w życie. Jego wynalazek (dodajmy, że wszystko to dzieje się w roku 1986) sprawił, że jego świat rozszczepił się, tworząc dwie nowe rzeczywistości.

Claudia nazywa je nowotworem, który trzeba wyciąć, aby organizm – pierwotny świat – mógł normalnie funkcjonować. Obie rzeczywistości wyróżniają się jednak tym, że – jak mówi podróżniczka w czasie – nie ma w nich wolnej woli, wszystko musi odbywać się według wcześniej ustalonego porządku. Warto jednak zwrócić uwagę, że Tannhausowi na swój sposób eksperyment się udał. Maszyna czasu została wymyślona i działa. Nie wiemy jednak, czy działa w oryginalnym świecie, czy tylko w rzeczywistościach-nowotworach.

H.G. Tannhaus był sprawcą całego zamieszania.

Nie da się jednak z całą pewnością powiedzieć, czy jego rola ograniczała się tylko do wprawienia w ruch maszyny, która rozszczepiła światy. Moim zdaniem tak nie było. Tannhaus w rzeczywistościach alternatywnych z podróżami w czasie miał styczność od samego początku. Jonas z przyszłości właśnie u przodków zegarmistrza znajduje schronienie i kontynuuje prace nad wehikułem czasu. Można więc powiedzieć, że w alternatywnej rzeczywistości doszło do paradoksu, w którym maszyna została stworzona, bo jej budowę zainspirowali ludzie z przyszłości, a nie mogliby oni przecież przybyć, gdyby wcześniej owo ustrojstwo nie powstało.

Kim byli przodkowie Tannhausa?

To ważne, bo ci przodkowie tworzą prawdopodobnie organizację wzorowaną na średniowiecznych alchemikach. Świadczy o tym korzystanie z cytatu z najważniejszego pisma tej organizacji, Tablicy szmaragdowej. „Sic Mundus Creatus est”, czyli „tak został stworzony świat” jest w pewnym sensie tropem do interpretacji serialu. Wiemy bowiem dokładnie, jak powstał ten świat i w którym momencie. Jestem prawie pewien, że Jonas, a potem Adam przejęli kontrolę nad organizacją, wykorzystując jej symbolikę i mitologię. Zresztą na jednym ze zdjęć znalezionych u starego Tannhausa dobrze widać znak Sic Mundus i Noah, i Magnusa.

Można powiedzieć, że przodkowie Tannhausa przeczuwali istnienie innych światów. To ciekawe, bo za swój symbol obrali Triquettrę. Skąd wiedzieli o tym, iż obok podróży w czasie istnieją również 3 rzeczywistości?

Moim zdaniem te światy przenikały się ze sobą na najróżniejsze sposoby.

Gdy wszystko już wraca do normy, a nowotwór zostaje wycięty, widzimy Hannę i jej przyjaciół przy stole. Bohaterka ma jednak przebłyski związane z innymi światami. Śni jej się katastrofa, która była punktem zwrotnym w fabule, coś podpowiada jej, iż jej syn powinien mieć na imię Jonas. Wydaje się więc możliwe, że Tannhausowie i organizacja Sic Mundus również mogła mieć przebłyski związane z innymi światami.

Czytaj także: Wyjaśniamy zakończenie „Dark”. O co chodzi w ostatniej scenie?

Nie przegap nowych tekstów. Obserwuj serwis Rozrywka.Blog w Google News.

Teksty, które musisz przeczytać:

Dołącz do dyskusji (3)

10 odpowiedzi na “To już koniec „Dark”. Wyjaśniamy zakończenie i tłumaczymy, o co chodziło z Tannhausem”

  1. “Nie wiemy jednak, czy działa w oryginalnym świecie, czy tylko w rzeczywistościach-nowotworach.”
    Nie działa – przecież pierwszy świat po rozszczepieniu został zniszczony. Stąd też nie mogłoby być paradoksu, że to dzięki podróżą w czasie wymyślił tą maszynę. Ale to też wynika z innej rzeczy – otóż Jonas pomagał jego przodkom ale w świecie Jonasa nie w tym oryginalnym (którego zresztą nie ma)

    Jak czytam opnie o 3 sezonie i całym serialu to trochę śmiać mi się chce jak sporo osób uważa 3 świat i wątek z Tannhausem jak wrzucone na siłę, bez pomysłu i w ogóle jak właśnie od początku serial podrzuca nam różne tropy.

    PS Taka mała ciekawostka jeszcze odnośnie Wellsa – w 1888 roku opublikował opowiadanie The Chronic Argonauts, które było podstawą do Wehikułu czasu

  2. Jak pierwszy sezon drugi dało się jeszcze oglądać tak trzeci totalnie przekolorowane u naciągany shit jakich wiele na netflixie żałosne po prostu bzdury do n-tej potęgi

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

MAŁO? CZYTAJ KOLEJNY WPIS...

MAŁO? CZYTAJ KOLEJNY WPIS...