Opera ma 300 milionów użytkowników. Od czego się zaczęło?

Opera ma 300 milionów użytkowników. Od czego się zaczęło?

Opera ma 300 milionów użytkowników. Od czego się zaczęło?

Wczoraj Operze stuknęła liczba 300 milionów użytkowników. Pisałem ostatnio o kamieniu milowym o wartości 200 milionów, jednak dotyczył on użytkowników urządzeń wyposażonych w przeglądarki Opera Mobile oraz Opera Mini. Widać więc, że przeglądarka jest bardziej popularna na urządzeniach przenośnych, aniżeli na komputerach stacjonarnych.

Lars Boilesen, prezes Opera Software:

Trzysta milionów to pierwsze okrążenie, ale wyścig trwa. Na ostatniej prostej, prowadzącej do tej liczby, zanotowaliśmy największe w naszej historii przyspieszenie wzrostu liczby użytkowników. Teraz wrzucamy kolejny bieg, by zdobyć większy kawałek tortu na rynku smartfonów. Niebawem, bo już na Mobile World Congress w Barcelonie zostanie zaprezentowana pierwsza wersja przeglądarki na Androida ze zmodyfikowanym silnikiem.

300 milionów to wielka liczba, a jesteśmy pewni, że ten ruch pomoże nam urosnąć jeszcze bardziej – powiedział Boilesen. – Opera jest dla ludzi, którzy lubią mieć wybór i zamierzamy w przyszłości sprawić, by wybranie jej było jeszcze prostsze.

Trudno się nie zgodzić z powyższymi słowami. Alternatywne przeglądarki mobilne stają się coraz bardziej popularne. Potwierdzają to wyniki Opery Mini, która z miesiąca na miesiąc ma coraz większą liczbę użytkowników, a w grudniu minionego roku zanotowała najwyższy wzrost taki wzrost – aż o 13 milionów (w listopadzie wartość wynosiła 195 milionów).

Zgodnie ze słowami prezesa przedsiębiorstwa, Opera nie stoi w miejscu. W tym roku planowane jest stopniowe przejście na silnik WebKit oraz na Chromium. Dotyczyć to ma większości nowych przeglądarek zarówno na urządzenia mobilne, jak i komputery.

Håkon Wium Lie, dyrektor technologiczny Opery:

Silnik WebKit jest bardzo dobry, a my zamierzamy uczynić go jeszcze lepszym. Wspiera standardy, na których nam zależy, i ma wydajność, jakiej potrzebujemy – powiedział . – Więcej sensu ma dzisiaj to, by nasi eksperci pracowali wspólnie z opensourcowymi społecznościami nad dalszym udoskonaleniem WebKita i Chromium, aniżeli rozwojem własnego silnika. Opera będzie mieć wkład w rozwój tych projektów; zgłosiliśmy już nawet nasze pierwsze poprawki, ulepszające wielokolumnowy układ.

Z tej okazji postanowiłem przybliżyć Wam nieco historię rodziny jednej z najpopularniejszych przeglądarek.

Opera, początek

Pierwsza Opera powstała naprawdę dawno, bo już w 1994 roku. Telenor, norweski operator sponsorował badania, którego efektem była pierwsza odsłona jednej z pierwszych przeglądarek, które odniosły duży sukces. Opera Software ASA powstała na skutek decyzji twórców o usamodzielnieniu się. Przeglądarka początkowo nazywała się MultiTorg Opera i nie była dostępna dla przeciętnego użytkownika sieci (których wtedy nie było zbyt wielu). Nazwa skrócona stosowana była od wersji 2.0. Ta spośród konkurencji wyróżniała się możliwością przeglądania kilku stron w jednym oknie. Wersja 2.1 wydana w 1996 roku oparta była na licencji shareware.

Kolejną ważną datą w historii przeglądarki była wersja czwarta wydana 28 czerwca 2000 roku. Twórcy przeprogramowali jądro w taki sposób, by aplikacja mogła funkcjonować w kilku środowiskach. W przeglądarkę wbudowano także klienta poczty email.

Ciekawym posunięciem było zastosowanie reklam w wersji piątej – zamiast opłaty za użytkowanie lub limit czasowy korzystania z aplikacji, użytkownik mógł oglądać reklamy.

Szósta wersja, w stosunku do poprzedników, wyróżniała się obsługą kodowania UNICODE. Dzięki temu Opera mogła nie tylko wykorzystywać MDI (wielodokumentowy interfejs), ale także obsługiwać przeglądanie stron w osobnych kartach.

Numer siódmy oparty na nowym silniku Presto zadebiutował na początku roku 2003. Najistotniejsze zmiany wobec poprzednika, to wspomniany silnik, obsługa stylów CSS, obsługa obiektowych modeli dokumentów oraz skryptów po stronie użytkownika. Rok później, czyli roku Half Life’a 2 wersja 7.6 została ulepszona o obsługę głosową oraz VoiceXML. Wprowadzono też funkcję dostosowującą treść strony do szerokości okna – nie trzeba było już przewijać stron w poziomie.

Kolejnym dużym krokiem było udostępnienie wersji 8.5 w 2005 roku, która była darmowa. Od tego momentu Opera była w pełni funkcjonalna bez konieczności uiszczania opłat. Był to moment, kiedy zaczęła zyskiwać ona coraz szersze grono użytkowników.

Kolejne wersje z pewnością znacie już z własnego doświadczenia. Zainteresowanych odsyłam chociażby do Wikipedii, gdzie szczegółowo rozpisane są kolejne zmiany. Poniżej przedstawię jeszcze kilka funkcji, z których znana jest Opera.

Opera jako jedna z niewielu przeglądarek umożliwia obsługę gestów myszy. Przykładowo, przytrzymanie prawego przycisku myszy oraz przesunięcie w lewo lub prawo pozwoli nam przejść do strony poprzedniej i następnej. Gesty można dowolnie modyfikować wedle swoich własnych upodobań. Podobne rozwiązanie mamy w Firefoxie, jednak po doinstalowaniu odpowiednich rozszerzeń.

Już od 1996 roku Opera posiadała wbudowany klient pocztowy. Do wersji 7.5 nosił on nazwę M2, teraz znamy go jako Opera Mail. Jest to nieodłączny element przeglądarki i nie jest dystrybuowany osobno. Opera Mail to także grupy dyskusyjne, IRC oraz czytnik RSS i Atom. Zintegrowany jest także filtr antyspamowy blokujący niechciane wiadomości.

Menadżer pobierania w 2006 roku został wzbogacony o klient sieci torrent, który w tamtym okresie był niesamowicie popularny. Jest on wbudowany do dzisiaj.

Opera Mobile

Skandynawskie przedsiębiorstwo nie pozostawało zamknięte na potrzeby użytkowników wraz z rozpowszechnianiem się telefonów komórkowych umożliwiających przeglądanie zasobów internetowych. Każdy z nas pamięta, jak ciężkie było posługiwanie się przeglądarką domyślnie zainstalowaną na starszych systemach operacyjnych, takich jak świętej już pamięci Symbian.

Przeglądarka dostępna była na wiele urządzeń. Wszystko zaczęło się już w roku 2000, gdy na urządzeniach firmy Psion PLC można było zainstalować dedykowaną przeglądarkę Opera. Zaawasowane PDA wyglądały tak, jak poniżej.

Psion Seria 5MX Pro
Psion Seria 5MX Pro

 

Psion seria 7
Psion seria 7

Trzy lata później, w roku 2003, gdy wszyscy szanujący się gracze (choć nie tylko) przenosili się do lat 80-tych wcielając się w Toma Vercettiego zostawiając za sobą pożogę, pojawiła się wersja z poprawkami. Głównie dotyczyły one interfejsu, wyglądu i użyteczności. Dodano także obsługę serwerów Proxy, stron WAP oraz szereg języków (w sumie 9).

W 2005 roku zaprezentowana została Opera Mobile 8.0, która wymagała Symbiana w wersji 7 – S60 2nd Edition (telefony takie jak Nokia 9300, 9500, 7710, 6600 czy 7610). Aplikacja umożliwiała przeglądanie dynamicznych stron HTML oraz cechowała się wysoką kompatybilnością z nowymi standardami webowymi.

Początkiem kwietnia roku 2006 światło dzienne ujrzała wersja 8.6 przeglądarki, która obsługiwała Symbiana z numerem dziewiątym, czyli powszechnie znany u nas S60 3rd edition. Telefony, na których dostępny był ten system to chociażby Nokia N80, E60, E65 czy N91 i N93. W tej wersji po raz pierwszy zaimplementowano obsługę kilku okienek oraz ustawienie aplikacji jako domyślnej przeglądarki. Poza tym wprowadzono szereg usprawnień dotyczących dostosowania wyglądu do własnych potrzeb.

Opera Mobile
Zrzut ekranu z jednej z nowszych wersji Opery Mobile

Dalszych wersji – podobnie jak z przeglądarką komputerową – chyba nie muszę przedstawiać.

Opera Mini

Opera Mini ma nieco krótszą historię. Plany utworzenia sięgają roku 2005, którego końcówka minęła pod znakiem drugiej części Call of Duty 2 (którą na weteranie kończyłem dobre kilka razy). Początkowo przeglądarka była dostępna tylko dla abonentów norweskiej telewizji TV 2 – projekt powstał dzięki kooperacji Opera Software oraz wspomnianej stacji. Pozostali użytkownicy otrzymali przeglądarkę pod koniec stycznia 2006 roku.

Opera Mini
A tak wygląda Opera Mini

Pół roku później, w maju Opera Mini 2.0 otrzymała aktualizację. Użytkownicy mogli między innymi pobierać pliki (!), otrzymali ulepszoną nawigację oraz chociażby motywy do aplikacji. Kolejna wersja z numerem 3.0 (listopad tego roku) została wzbogacona na przykład o czytnik RSS czy bezpieczne przeglądanie stron.

Czwarta wersja wydana w listopadzie 2007 roku, wedle zapewnień Joahana Schöna, pana odpowiedzialnego za techniczny rozwój przeglądarki, została napisana od nowa. Opera umożliwiała przeglądanie stron w trybie poziomym oraz funkcje Overview i Zoom. Przeglądarka była dostępna w dwóch wersjach – dla urządzeń z dużą ilością pamięci oraz dla tych o gorszych specyfikacjach.

Domyślną przeglądarką na przestrzeni lat był Google, z krótkim okresem przerwy na początku 2007 roku, gdy Opera przestawiła się na Yahoo!. Współpraca nie trwała długo – raptem 1,5 miesiąca. Od tego czasu niepodzielnie w mobilnych przeglądarkach Opery królował Google.

Android musiał nieco czekać na wersję na to środowisko. Udostępniona została ona w kwietniu 2008 roku.

Opera Mini do sklepu App Store trafiła 23 marca 2010 roku i została zaakceptowana nieco później – 13 kwietnia.

Nagrody

Opera za swoje produkty wielokrotnie otrzymywała prestiżowe nagrody. Poniżej prezentuję kilka z nich:

Opera:

  • „Najlepsza przeglądarka dla desktopów” od About.com (2010 rok),
  • „World Class Award” od PC World (2004 oraz 2005 rok),
  • Rekomendacja Web Attack w roku 2003, ZDNet w roku 2000.

Opera Mobile:

  • Mobile Gala „Najlepsza aplikacja dla telefonów” oraz „Najlepsza aplikacja dla PDA” (2004 rok),
  • „Najlepsza aplikacja” od magazynu Tetokone (2003 rok).

Opera Mini:

  • Rekomendacja magazynu Laptop Magazine (2006 rok),
  • Nagrodę „Mobilnej aplikacji roku” od Getjar (2007 rok),
  • Wyróżnienie Mobile Gala „Najlepszy program dla telefonów” (2005 i 2006 rok).

Mimo, że nie jestem użytkownikiem powyższej przeglądarki, życzę jej samych sukcesów. W końcu gdyby nie Opera Mini, nie skończyłbym liceum z taką średnią, z jaką skończyłem. 😉

Dołącz do dyskusji