Przeraża mnie, ponieważ jesteśmy tym, kim postrzegają nas inni, a w tym przypadku moje własne wyobrażenie o sobie rozmija się bardzo z tym, co mogę przeczytać o sobie z Twoich komentarzy.

Zastanawia mnie tylko na jakiej podstawie twierdzisz, że zdemaskowałeś moją motywację. Pytam, bo przecież nigdzie nie manifestowałem swoich celów.

Może i mój blog nie jest (jeszcze) doskonały, może "biznesowo-społeczno-marketingowe" spojrzenie na Apple jest moim dalekosiążnym celem, gdyż pewnie tego u mnie jeszcze nie ma. Może zbyt często reaguję zbyt emocjonalnie i – nie ukrywam – po niektórych postach mi trochę głupio jak je czytam tydzień po publikacji. Może rzeczywiście silnie tkwi we mnie jeszcze model pisania ala MyApple. Proszę przyjmij jednak do wiadomości, że nie jestem jakimś bezdusznym potworem liczącym miedziaki. Co więcej, ja mam swoje zajęcia i mam za co żyć… (że tak powiem… dość swobodnie). Pracuję zawodowo, gdzie się spełniam; prowadzę własną firmę, no i bawię się w "dziennikarstwo". Przy okazję mam dwójkę małych dzieci :-), co jest zajęciem najbardziej absorbującym.

I po części realizacją tej zabawy jest ten blog. Owszem, kierują mną przy okazji inne motywacje – rywalizacja, próba udowodnienia, itp., ale akurat o życiu z bloga jeszcze nie myślałem. Nie oznacza to, że kiedyś nie pomyślę. Na razie to jednak realizacja pasji, zabawa, ćwiczenie intelektualno-werbalne. Pomyślę, jak będę miał realne podstawy takiego myślenia.

Przede wszystkim jednak jestem po prostu zafascynowany "biznesowo-społeczno-marketingowym" aspektem Apple jako unikatowym zjawiskiem na globalnej scenie biznesu.

Przeraża mnie, ponieważ jesteśmy tym, kim postrzegają nas inni, a w tym przypadku moje własne wyobrażenie o sobie rozmija się bardzo z tym, co mogę przeczytać o sobie z Twoich komentarzy.

Zastanawia mnie tylko na jakiej podstawie twierdzisz, że zdemaskowałeś moją motywację. Pytam, bo przecież nigdzie nie manifestowałem swoich celów.

Może i mój blog nie jest (jeszcze) doskonały, może „biznesowo-społeczno-marketingowe” spojrzenie na Apple jest moim dalekosiążnym celem, gdyż pewnie tego u mnie jeszcze nie ma. Może zbyt często reaguję zbyt emocjonalnie i – nie ukrywam – po niektórych postach mi trochę głupio jak je czytam tydzień po publikacji. Może rzeczywiście silnie tkwi we mnie jeszcze model pisania ala MyApple. Proszę przyjmij jednak do wiadomości, że nie jestem jakimś bezdusznym potworem liczącym miedziaki. Co więcej, ja mam swoje zajęcia i mam za co żyć… (że tak powiem… dość swobodnie). Pracuję zawodowo, gdzie się spełniam; prowadzę własną firmę, no i bawię się w „dziennikarstwo”. Przy okazję mam dwójkę małych dzieci :-), co jest zajęciem najbardziej absorbującym.

I po części realizacją tej zabawy jest ten blog. Owszem, kierują mną przy okazji inne motywacje – rywalizacja, próba udowodnienia, itp., ale akurat o życiu z bloga jeszcze nie myślałem. Nie oznacza to, że kiedyś nie pomyślę. Na razie to jednak realizacja pasji, zabawa, ćwiczenie intelektualno-werbalne. Pomyślę, jak będę miał realne podstawy takiego myślenia.

Przede wszystkim jednak jestem po prostu zafascynowany „biznesowo-społeczno-marketingowym” aspektem Apple jako unikatowym zjawiskiem na globalnej scenie biznesu.

W kwestiach etycznych – nie o stan człowieczeństwa chodziło, ale o konkretnych ludzi, którzy np. stoją za decyzjami Apple itd.itp. To „unikatowe zjawisko” chyba ma swoich autorów, animatorów, kontynuatorów, piewców, krytyków, naśladowców, itd. Piszesz o ludziach Przemku.

Jeśli jednak pytasz mnie o własną ocenę, to odpowiem tak:

Biznes to jest generowanie zysków. Decyzje biznesowe jednak muszą być podejmowa w oparciu o ogólnie zaakceptowane wartości moralne (w danym środowisku).

Nie szukałbym jednak „karykaturalnego obrazu człowieka” na moim blogu. Nie jest moją intencją opisywanie stanu człowieczeństwa w 21 wieku. Jeszcze raz powtórzę – interesuję się Apple jako zjawiskiem biznesowym, społecznym oraz marketingowym. I w oparciu o tą motywację budowane są praktycznie wszystkie posty o Apple na tym blogu.

A swoją drogą Przemku, pytanie do Ciebie – czy uważasz, że w biznesie jest miejsce na etykę? Bo z wielu Twoich artykułów wypływa czasami jakiś karykaturalny obraz człowieka (w sensie ogólnym), którego decyzje są motywowane jedynie słupkami czy parciem na zysk, uciekasz zaś od jakiejkolwiek charakterystyki wartości moralnej opisywanych działań.